Really something

Charles M. Schulz behoorde tot de beste stripauteurs die er zijn. Zijn subtiele humor vind je tegenwoordig nauwelijks terug in gagstrips. Om dit niveau jarenlang vol te houden moet je ook haast een genie zijn. Deze prachtige strook uit 1968 is geen uitzondering.

Fahrenheit 451

Mijn stukgelezen Prismapocket (linkercover) uit de jaren zeventig van de klassieker “Fahrenheit 451”, geschreven in 1953 door auteur Ray Bradbury. Een toekomstroman over een totalitaire maatschappij waarin de brandweer alleen nog dient om boeken te verbranden, ongehoorzame burgers worden nagezeten door een elektronische hond en de burger in slaap wordt gesust met interactieve spelshows op levensgrote tv-schermen (Hoezo visionair?). Nu is er een Nederlandse vertaling, verschenen in een gloednieuwe uitgave. Een fantástisch boek!

Valerian

Dat het stripverhaal een unieke kunstvorm is bewijst de huidige verfilming van de Franse serie “Valerian et Laureline”, een van mijn favorieten. De ruim 200 miljoen euro kostende verfilming bevat fraaie en vermakelijke special effects in 3D, maar kan niet tippen aan de bedrieglijk luchtig getekende, unieke sfeer van de stripalbums. Deze waren hun tijd ver vooruit en hebben de vormgeving van de Amerikaanse S.F. cinema voorgoed beïnvloed.

Bog people

In de jaren zeventig stond ik in Silkeborg (Denemarken) oog in oog met een heus veenlijk, de man van Tollund. Zijn door chemische processen van ruim 2000 jaar perfect geconserveerde hoofd (met baardstoppeltjes en de strop nog om de nek) en het lichaam met goed verzorgde handen, zijn ook vandaag nog tot in detail te bestuderen. De man was waarschijnlijk geofferd aan de goden. In een documentaire onlangs hoorde ik dat men volgens de meest recente wetenschappelijke inzichten vermoedt dat de offers plaatsvonden vanwege slechte oogsten als gevolg van een grote klimaatverandering in de bronstijd, met name in het gebied Groot-Brittanië, Nederland, Duitsland, Denemarken en het zuiden van Zweden en Noorwegen. Net waar de meeste veenlijken in de afgelopen 200 jaar zijn opgegraven. De foto toont de cover van een beroemd standaardwerk over dit fenomeen.

Toeval?

Poster art van Robert McCall uit 1968 (!) voor de klassieker “2001 –
A space odyssey”. Let op het gebruik van de tablet op de poster en in de film. Zou Steve Jobs dit misschien nog hebben onthouden uit zijn jeugd?

Alan Watts

Ik heb weinig of niets met auto’s, dus tot mijn grote verbazing werd ik onlangs toch gegrepen door de nieuwe commercial voor de Volvo V90! Sterker nog, ik word er telkens weer door ontroerd. Het komt vooral door de intrigerende voice-over die door de mooie beelden en muziek wordt ondersteund. Het blijkt een 50 jaar oude speech te zijn van filosoof Alan Watts, wiens publicaties het materialistische Westen in de jaren ’50 en ’60 de ogen opende voor de filosofische rijkdom van Aziatische religies. Zijn lezingen, schrijfsels, ideeën en uitspraken zijn in 2017 actueler dan ooit. Watts stierf onverwachts in 1973, 58 jaar jong.

Natural History

Mijn vader gaf mij ooit dit exemplaar van een zeer oud lesboekje uit 1879. Geen idee hoe hij er aan was gekomen. Waarschijnlijk via mijn oom die als pater op het seminarie literatuur en letterkunde doceerde. Het gaat om Natuurhistorie maar bevat naast mooie gravures en beschrijvingen van wilde dieren, ook een katern met gedichten en grammatica. Was leren van het verband tussen facts and spirituality mogelijk de gedachte hierachter? Dat zou een heel vooruitstrevend idee geweest zijn, waarvoor in het moderne onderwijs steeds minder tijd lijkt te bestaan. Er staat een prachtig gedicht in van de dichteres Eliza Cook (1818-1889) getiteld “The old armchair” (rood omlijnd) en toen ik opzocht wie zij nu weer was, viel ik van de ene verbazing in de andere. Maar dat is weer een ander verhaal.

The old man and the sea

Heel soms zijn er van die momenten dat alles klopt in een film. Verhaal, muziek, kleur, beelden, acteurs. Zo ook bij deze mythische film van John Sturges uit 1958, naar een verhaal van Ernest Hemingway, dat  zich afspeelt in het pre-Castro tijdperk op Cuba. Vooral in gerestaureerde vorm zijn dit soort oude Hollywoodfilms een ware lust voor oog en oor. Met Spencer Tracy in topvorm in een van zijn laatste optredens.

Bindingsleer

Rond 1900 schrijft mijn opa, Jan de Greef, in regelmatig handschrift, als eerste zin: “Een weefsel is een regelmatige verslingering draden, die zich in een vlak laat uitstrijden. De regels volgens welke de draadverslingeringen geschiede vat men samen onder den naam van bindingsleer.
Hij was toen rond de twintig en volgde een opleiding aan de Textielschool in Eindhoven. Talloze patronen illustreren zijn tekst. Het cahier is prachtig bewaard gebleven dankzij mijn tante.

Encyclopedie in zegels

Lang heb ik mij afgevraagd waarom dit plaatjesboek toch zo’n grote indruk op mij als achtjarige maakte, dat ik het niet vergeten kon. De plaatjes, voor- en achterin het boek, moest je er zelf in plakken, stonden gebrand op mijn netvlies. Ik dacht dat het deel uitmaakte van de serie: “Wereld in beeld”, maar onlangs ontdekte ik dat de ware titel “Encyclopedie in zegels” was, met als onderwerp “Wonderen der natuur”. Via Marktplaats vond ik een tweedehands exemplaar en de schok der herkenning was groot. Alsof je na vele jaren een oude bekende ontmoet. Elk plaatje kon ik mij nog precies herinneren. Bovendien merk ik dat elk onderwerp uit dit boek nog altijd mijn warme interesse heeft: prehistorie, kometen, meteoren, poollicht, zonsverduistering, grotten, piramides, diepzee, vulkanen, geisers, tsunami’s en onweersstormen – alles komt voorbij in dit onvolprezen educatief meesterwerkje, geschreven door Anne Terry White en werkelijk práchtig geïllustreerd door George Solonevich. De eerste druk van het album werd in 1960 in New York uitgegeven door Golden Press.